Online Nederlandse les - Zoom - Teams - Skype - Online Dutch - Learn Dutch online - Online Nederlandse les op maat - Nederlandse lessen online - Online Nederlandse les voor volwassenen - Online Nederlandse les voor kinderen

Een unieke schrijfwedstrijd voor kinderen in het buitenland

Van 30 september tot 11 oktober 2026 is het weer zover: de Kinderboekenweek. In deze periode besteden we bij Meester Max éxtra aandacht aan kinderboeken en lees- en schrijfplezier. Achter de schermen werkt ons team aan educatieve en unieke acties. We organiseren daarom ieder jaar een leuke actie rondom de Kinderboekenweek. In de afgelopen jaren was dit een schrijfwedstrijd voor kinderen in binnen- en buitenland.

 

Het thema is nog niet bekend, maar er komt een speciaal Kinderboekenweekgeschenk voor kinderen van 6-12 jaar en een Prentenboek (voor 0-6 jaar). Verwacht landelijk activiteiten, lesthema's en een speciale themabrochure. 

 

Het thema van de Kinderboekenweek 2026 is nog niet bekend. Zodra het thema bekend is, zullen wij ook weer onze nieuwe actie ontwerpen. We zullen ons in 2026 tijdens de kinderboekenweek sowieso gaan richten op leesplezier en leeskilometers.

Wat zeggen onze online docenten? 

Hetty

Nederland

Mijn leerlingen reageren iedere keer heel leuk op de schrijfwedstrijd. Het is echt leuk om te zien hoe enthousiast sommige leerlingen raken van zo’n initiatief. Terwijl schrijven vaak lastig en saai wordt gevonden, kan ik daar tijdens de Kinderboekenweek schrijfwedstrijd helemaal niets van merken!

 

Sanne

Frankrijk

Het is echt heel leuk om te zien hoe enthousiast onze leerlingen iedere keer meedoen met onze acties. We zorgen ervoor dat alle leerlingen mee kunnen doen. Jonge leerlingen die bijvoorbeeld nog niet zo goed kunnen schrijven, mogen hun verhaal opzeggen in de les en de docent typt het verhaal dan voor ze. Zo maakt echt iedereen kans om te winnen.

 


Bij Meester Max kan iedereen meedoen aan onze unieke acties! Heb jij nog geen les bij Meester Max, maar lijkt het je leuk om mee te doen met onze schrijfwedstrijd? Dat kan! Ga snel aan de slag met je avontuurlijke verhaal met jezelf in de hoofdrol en stuur je verhaal naar contact@meestermax.nl. Vergeet niet je naam, je leeftijd en het land waar je woont erbij te zetten. Onze jury kijkt uit naar al jullie verhalen. De winnaars krijgen een Bol.com-cadeaubon toegestuurd, waarmee ze zelf een nieuw boek (of iets anders leuks) kunnen kopen. Misschien is dit nieuwe boek wel een nieuw lievelingsboek! Dan zorgt deze schrijfwedstrijd niet alleen voor meer schrijfplezier, maar ook voor meer leesplezier. Je mag geen gebruik maken van AI tijdens het schrijven. We zullen een AI-checker gebruiken voordat de teksten door de jury worden behandeld. 

 

Wil je dat jouw zoon of dochter
ook met plezier gaat schrijven? 


Je kunt altijd vrijblijvend een gratis proefles aanvragen. Je hoeft je bij ons niet meteen voor een heel schooljaar vast te leggen. Je kunt eerst eens beginnen met 12 of 24 lessen van 45 minuten bijvoorbeeld. Waar wacht je nog op? 

De winnende verhalen van de vorige Meester Max verhalenwedstrijden


We zijn hartstikke trots op alle deelnemers, die stuk voor stuk enorm hun best hebben gedaan. De ene leerling is al verder met het leren van Nederlands dan de ander, maar juist doordat de creativiteit van het verhaal de belangrijkste graadmeter was, had iedereen, ongeacht niveau, een kans om mee te dingen naar de prijzen. Maar liefst 31 leerlingen namen de uitdaging aan en werkten samen met hun meester of juf aan de meest uiteenlopende verhalen. Van grappige, zielige, herkenbare en luchtige verhalen tot bloederige thrillers, spannende avonturen en hartverwarmende feelgood-verhalen – de leerlingen lieten zien hoe creatief en origineel zij zijn, én wat ze opgestoken hebben van de schrijflessen die zij met hun docent hebben gedaan. Het eindresultaat was een prachtige verzameling verhalen waar we met alle leerlingen en collega’s ontzettend trots op mogen zijn.

 

De derde prijs was voor Lisa, die Nederlandse les in Engeland krijgt van juf Kitty. Ze wist de jury te raken met haar meeslepende verhaal over een jonge soldaat die met een gevaarlijk, haast onmogelijk plan probeert zijn vriend te redden van een zekere dood. Tijdens het lezen kan je de kruitdampen bijna ruiken! 

 

Fiona krijgt online Nederlandse les in China van juf Hetty. Ze eindigde op de tweede plek met haar bloedstollende verhaal over een tiener die zijn huis transformeert in een griezelig spookhuis. Als de ouders van de hoofdpersoon thuiskomen en de emmers varkensbloed tevoorschijn komen, durf je bijna niet verder te lezen! Gelukkig had onze jury een sterke maag, waardoor dit verhaal hoog eindigde.

Hannahs winnende verhaal - 2025

 

De hoofdprijs ging dit jaar naar Hannah. Ze gaat naar een internationale school in Nederland en heeft wekelijks een online Nederlandse les van juf Jeanine. Me maakte indruk met een spannend verhaal met daarbij ook een mooie afbeelding. Hieronder vind je het verhaal van Hannah, de winnares van de schrijfwedstrijd 2025:

 

De magische ring

Op een dinsdag heb ik normaal na school Circus, maar deze keer ging het anders….Na school werden ik, mijn zusje en haar vriendin opgehaald door mijn moeder. We gingen naar huis en aten lunch, maar ik hoorde een gek geluid boven. Ik liep naar boven en toen ik niet eens halverwege was, riep mijn moeder: “Hannah, we moeten gaan!”. Ik zei: Jaahaa!! Ik kohom!”. Ik dacht: zal ik nog snel naar boven gaan of niet? Mijn moeder zei weer: “kom nou!”, dus ik ging snel naar beneden…

 

Na circus ging mijn moeder koken en ik rende meteen naar boven natuurlijk. Ik rende naar boven, maar toen ik dat deed, hoorde ik het geluid opeens niet meer. Dus ik begon te lopen en lopen, maar toen ik eindelijk boven was, was er alleen maar een klein ringetje te vinden. Ik pakte het ringetje op en wilde het net aan doen, toen mijn moeder riep: “Hannah, we gaan eten”, dus rende ik snel naar beneden. We gingen boerenkool eten, wat ik wel lekker vind. Mijn moeder eet het met mosterd en dat vind ik nou weer walgelijk.

 

Tijdens het eten zag ik een knopje op de ring die ik had gevonden. Ik drukte op het knopje, maar er gebeurde niks, dus ik ging gewoon verder eten. Toen we klaar waren met eten en met het nieuws kijken, gingen we tandenpoetsen en naar bed. Maar ik vergat de ring af te doen. Ik viel in slaap en leunde per ongeluk op de knop van het ringetje.. 

 

Toen ik wakker werd was ik niet in mijn eigen bed, maar in een raar, oud, krakerig houten bed. Hij lag ook niet heel lekker. Ik ging uit bed en zag een keukentje waar je de was zelf moet doen. Toen ging ik naar buiten en zag ik veel mensen die raar gekleed waren. Nou ja, niet echt raar, meer zoals in de oude tijden. Er was een markt met allemaal fruit, groenten, brood en vis. Een man achter een groentekraam riep: “appels, lekkere appels, één gulden per kilo”.

 

Toen ik wat verder liep, zag ik een meisje die niets te doen had. Ze vroeg of ik met haar wilde spelen. Ik zei ja en vroeg hoe ze heette. “Ik heet Meta, en jij?” “Ik heet Hannah” zei ik “Wat zullen we spelen?”. Toen noemde Meta allemaal spelletjes op die ik nooit speel met mijn vriendinnen, zoals hinkelen, tollen, pakkertje, knikkeren, bedelen, elastieken-twist, springtouwen. Ze zei toen, we kunnen ook gaan breien, lezen of schrijven. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik kende veel van deze dingen niet. Ik vroeg haar: “Waar ben ik eigenlijk? Welk jaar is het?” Meta keek mij gek aan.  “Hoe bedoel je? We zijn in Den Haag. Daar is mijn huis? Waar woon jij?” Ik zei: “Ik woon ook in Den Haag. Maar ik zie onze auto niet. En mijn huis…” ik liep wat verder en ik zag opeens een deur die heel erg op die van mij leek. “Deze deur lijkt heel erg op mijn deur”. Meta zei: “weet je niet eens waar je woont?” 

 

Ik belde aan bij de deur waarvan ik dacht dat het mijn huis was. Een oude lieve vrouw deed de deur open. Ze zei: “kan ik je helpen?”. Ik zei: “woont Carolien hier?” De mevrouw zei: “ nee, hier woont helaas geen Carolien. Kan ik je nog ergens anders mee helpen?” “Nee, sorry, ik moet nu gaan. Bedankt in ieder geval”. 

 

Meta stond raar naar mijn te kijken. “Waarom zoek je Carolien?” vroeg ze. Ik legde uit dat Carolien mijn moeder is en dat ik in dit huis woon. Maar blijkbaar dus niet. Ik wist niet wat ik tegen Meta moest zeggen. Ik liep samen met Meta naar het huis waar ik was wakker geworden. “he, dat is mijn huis” zei Meta. Ze liet me binnen in haar huis. Ik zag het bed waarin ik wakker was geworden. Meta zag iets glimmends in haar bed liggen. Ze pakte het op, en het was de ring die ik was vergeten af te doen toen ik ging slapen. Toen vielen de alle puzzelstukjes op zijn plaats. Misschien had ik per ongeluk op het knopje gedrukt in mijn slaap. En dat ik daardoor in een andere tijd terecht ben gekomen. Maar dat kon toch niet, want toen ik bij het eten op het knopje drukte, toen gebeurde er niks. Toen riep Meta ineens: “he, dat is die beroemde ring, waarover zoveel verhalen worden verteld op school en in boeken”. Toen vroeg ik: “maar wat voor verhalen heb je hierover gehoord?”

 

Meta vertelde: “Het bekendste verhaal was van een meneer die deze ring had gevonden. Hij deed hem aan en vond het heel mooi bij hem staan. Hij drukte op het knopje, maar er gebeurde niks. Hij ging verder wandelen door de duinen. De ring gleed van zijn vinger af en kwam in het zand terecht. Toen was de man ineens foetsie verdwenen. Niemand heeft meer van de man gehoord. De ring was kwijtgeraakt.”

 

Ik kreeg een idee, en zei tegen Meta: “ik denk dat deze ring kan tijdreizen en dat ik terug in de tijd ben gegaan. Ik had de ring gevonden in mijn eigen tijd. Ik vertelde van het geluid dat ik hoorde in mijn huis en dat ik toen de ring had gevonden”. Meta zei: “wow, dus jij bent uit de toekomst?” Toen zei ik: “Ja, en jij leeft ook nog in de toekomst. Jij bent mijn overgrootmoeder.” Meta zei: “dus wij zijn familie?” Ik zei: “Dat klopt, en ik heb jouw hulp nodig om mij terug naar de toekomst te brengen. Ik ga straks op het knopje drukken, maar jij moet de ring goed bewaren. Want anders knoeien we met de tijd en de toekomst. Zul je dat beloven?” Meta zei: “dat zal ik doen, en ik hoop dat ik je dan in de toekomst weer zie, als mijn achterkleinkind”.  

 

Ik drukte op het knopje. Ik werd wakker in mijn eigen bed. Het was midden in de nacht. Ik dacht aan het avontuur dat ik heb meegemaakt. En dacht aan mijn overgrootmoeder die ik als klein kind had ontmoet. Snel schreef ik alles in mijn dagboek, zodat ik voor altijd kon onthouden. De volgende dag zei mijn moeder dat we naar mijn overgrootmoeder zouden gaan, oftewel Oma Poes, zoals wij haar noemen omdat ze zo van poezen houdt. Ik had er meer zin in dan ooit. Toen we er eindelijk waren, rende ik naar oma’s kamer. Noor en mijn moeder waren nog beneden, dus ik had nog genoeg tijd om te vragen naar het avontuur. Maar toen ik mijn mond open wilde doen, zei mijn oma meteen: “Ja, ik herinner het mij nog, en het blijft ons geheimpje”. En ze gaf me een knipoog.

 

In 2025 kregen 10 andere leerlingen ook een mooie cadeaubon om een leuk boek aan te schaffen. Anaïs, Eva, Max L, Niels, Noortje, Fiona, Juliette, Loor, Max H en Eysha: van harte gefeliciteerd! De verhalen van meer dan 20 andere leerlingen zijn helaas niet in de prijzen gevallen. Wie weet winnen ze de volgende keer wanneer we weer een leuke actie organiseren! 

 

Dewi's winnende verhaal - 2024

 

De hoofdprijs ging dit jaar naar Dewi. Ze heeft online Nederlandse lessen in Zambia van juf Sanne. Ze maakte indruk met haar ontroerende verhaal over Dirk, een jongen met een bijzondere droom: hij wil naar de maan reizen. Dewi wist in haar verhaal niet alleen de emoties van Dirk, maar ook zijn vastberadenheid en doorzettingsvermogen op knappe wijze over te brengen. Hieronder vind je haar winnende verhaal: 

 

Hallo, ik ben Dirk. Ik woon samen met mijn oma en moeder op de noordpool. Al sinds ik jong was, was het mijn droom om naar de maan te gaan. Alleen zijn er twee problemen. Een, mijn moeder vindt dat deze droom onmogelijk is. Twee, helaas ben ik nooit naar school geweest, dus ben ik te dom om naar de maan te gaan. Maar daar maak ik me geen zorgen om, omdat mijn goede vriend Bob hartstikke slim is. Bob zal me zeker helpen om naar de maan te gaan. Maar dat zorgt voor het derde probleem: Bob woont in een ananas diep in de zee. Dus heb ik besloten om een brief te schrijven, ik kraste zo snel mogelijk een uitleg op het papier. Daarna pakte ik een oude wijnfles uit de prullenbak en stopte de brief erin. “Zo, die zit” Snel, voordat mijn moeder erachter kwam, rende ik naar buiten om net op tijd de postbode tegen te komen. Ik zei tegen de beer, “Zorg ervoor dat deze brief naar meneer Kwal komt en zeg tegen hem dat deze bij de Bananenstraat 14 afgeleverd moet worden.” Dus wachtte ik, een dag werd een week, een week werd een maand en eindelijk kwam het antwoord. Snel las ik de brief die netjes was teruggekomen in de fles. "Wat!" Hoezo kan Bob pas over twee weken komen!”  Blijkbaar hoorde mijn moeder dit vanuit de keuken en ze zei, “Nou Dirk, ik zei het toch, deze droom is onmogelijk, zelfs met een slimme vriend.” Woedend scheurde ik de brief in miljoenen kleine stukjes. Ik dacht bij mezelf: met of zonder Bob, ik zal naar de maan gaan! Dus de volgende dag begon ik met klussen. De ideeën schoten me allemaal tegelijk binnen. Grote springschoenen? Een giga katapult? Nee, een raket met mentos en cola als motor! Een geweldig idee, nu komt de volgende vraag: hoe ga ik deze raket bouwen zonder dat mama erachter komt. Ik zat uren te denken, totdat ik het wist. De oude schuilplaats die we vroeger gebruikten voor sneeuwballengevechten!  Ik rende zo snel als ik kon naar de schuilplaats, nou ik probeerde te rennen, het was meer een waggel. Ik hing de tekening op de houten muur met een ijspegel. Snel waggelde ik weer naar huis om de spullen te halen. Zo stil mogelijk opende ik de koelkast en haalde er drie 1 liter cola flessen uit. Ik moest mezelf inhouden om de cola niet gelijk op te drinken. Toen haalde ik vijf pakken mentos uit de voorraadkast en een hoop karton uit de prullenbak. Op de puntjes van mijn flippers, glibberde ik het huis uit, terug naar de schuilplaats. De volgende paar dagen zaten ze vol met zweet, fouten en een kreunend brein. Na drie dagen was het eindelijk zover, ik had een groot raket-achtige vorm van karton gemaakt en drie cola flessen op zijn kop aan de zijkant gelijmt. Ik zette mijn handen op mijn heupen en bewonderde mijn werk, niet slecht, al zeg ik het zelf. De volgende dag pakte ik mijn helm en wat eten voor onder weg, “Dit word een legendarische dag!” Zei ik terwijl ik in de spiegel keek. Mama keek de hoek van mijn kamer om en zei, “Wat? Hoezo word dit een legendarische dag? Zeg me niet dat je vandaag probeert om naar de maan te gaan.” Ze keek mij heel streng aan. “Sorry Mam!” Schreeuwde ik terwijl ik langs haar heen de deur uit glipte. Ik was al onderweg naar de schuilplaats. Heel langzaam tilde ik de raket uit de schuilplaats, ik was heel voorzichtig. Toen zag ik iets verbazend, mama was naar mij toe aan het rennen.  Snel klom ik in het autostoeltje dat ik gisterenavond aan de raket had gelijmd. Ik pakte de mentos en stopte ze in de gaatjes aan de bovenkant van de cola,(voor de mensen die het niet weten, die had ik ook gisteren gemaakt.)en stopte papieren propjes in die gaten. Toen draaide ik snel de dopjes van de flessen open met een touwtje. Dat vond ik heel slim van mezelf. En toen begon het. De raket schoot met volle vaart de lucht in. De wind vloog in mijn oren, de wolken kwamen dichter en dichter bij. Toen, ineens, klonk er een harde klap, er was zomaar een hard, raar ding in de lucht gekomen. Ik viel sneller en sneller. Die stomme, metalen vogel had mij zo net uit de lucht geslagen.  Ik was zo boos dat ik niet wist dat ik meters van de grond af was. Met een gigantische klap viel in de sneeuw, het gat dat ik maakte was wel een meter diep. Mama kwam snel naar mij toe rennen, “Ik zei het toch.” Geïrriteerd klom ik met moeite uit het gat. Boos waggelde ik naar huis. Ik kruiste mijn armen toen ik bij het haardvuur zat. Ik wou voor twee weken mijn bed niet uit komen. Toen, op een dag, ging de deurbel. Eerst negeerde ik het, maar toen besefte ik mij dat mijn moeder niet thuis was, dus moest ik zelf gaan. Ik slofte de trap af en deed langzaam de deur open. Ineens was ik niet meer moe, het was Bob! “Bob!” Schreeuwde ik. Met al mijn kracht omhelsde ik hem, “Jij gaat mijn leven redden!” “Zo,” zei Bob, “Zullen we aan de slag?” Zonder dat mama het wist, werkten we aan een raar bouwsel dat Bob had ontworpen. Nou eigenlijk Bob werkte aan het bouwsel, ik gaf hem alleen het gereedschap aan. En eindelijk was het af, het was een groot metalen ding met een oranje buitenkant. Bob zei dat het een mega broodrooster was, maar ik wist natuurlijk niet wat dat was. En eindelijk arriveerde de dag. Ik pakte een rugzak en pakte mijn spullen: eten, kleren en de vlag van Antarctica. Ik wou net vertrekken toen mama ineens voor mij stond, “Denk nou niet dat je hiermee wegkomt! Jij gaat niet weg.” “Sorry mam!” Zei ik en rende weg. “Snel Bob! Rennen!” Bob kon dat natuurlijk niet want hij was een haai maar deed er nu niet toe. Snel sprongen we in de stoelen die aan de springveren vastgemaakt waren. Bob drukte op een knop en de spanning in de springveren werd losgelaten. Met gigantische snelheid schoten wij de lucht in. Het voelde magisch. Vandaag was de dag. Terwijl de maan dichterbij kwam, leek mijn droom minder onmogelijk. Ik keek naar de zijkant en zag Bob met een grote glimlach op zijn gezicht. Zijn scherpe tanden fonkelde in het zonlicht. Zijn staart wapperde in de wind en al de water druppeltjes gleden langs zijn finnen zij lijf af. Ik richtte mijn blik weer op de maan en maakte me klaar voor de landing. Mijn flippers waren zo dichtbij de grond. Nog een laatste duw en daar stond ik dan, op de maan. Mijn hart maakte grote sprongen en een geweldig gevoel stoomde door mijn lijf heen. Wij hadden het gedaan, wij waren op de maan! Ik hield bobs vin vast en we maakte een paar grote sprongen. Toen pakte ik de vlag en plantte hem in de hard oppervlakte van de maan. Zie je nou mam, ik wist dat deze droom niet onmogelijk was. Eindelijk had ik gelijk en kon ik zeggen: Ik zei het toch!

 

In 2024 was de tweede plek was voor Fiona, die de jury wist te imponeren met haar spannende verhaal over een tiener die zijn huis omtovert tot een griezelig en bloederig spookhuis. Lisa pakte de derde plek met een meeslepend verhaal over een jonge soldaat die zijn vriend probeert te redden door een gevaarlijk plan uit te voeren.

 

Doe jij volgend jaar ook mee? Het winnende verhaal zal ook weer op onze website worden gedeeld!

Dinands winnende verhaal - 2023

 

In Oeffelt woont Frans samen met zijn vrouw Bertie. Eigenlijk was het een heel gewone zaterdag in 1984. Er was een spannende tenniswedstrijd op tv. Omdat Bertie geconcentreerd zat te kijken, zag Frans zijn kans schoon en vertrok naar zijn favoriete plek in het huis: het laboratorium in de kelder. Hij loopt naar beneden naar zijn laboratorium. Hij doet de grimmige deur open en loopt naar binnen. In de hoek op een oude houten tafel staat een microscoop en in een kastje tegen de muur staan veel vloeistofjes met allerlei kleuren. Op de kapstok hangt zijn witte jas. In de kamer is er maar een klein gedimd en knipperend lampje. Frans doet zijn witte jas aan, hij pakt een van de vloeistofjes uit de kast. Daarna plukt hij een haartje uit zijn haar. Frans doet de haar in een leeg flesje. Voordat, hij het vloeistofje er bij doet kijkt hij er nog goed naar, het sapje is paars en bubbelt enorm. En dan doet hij het paarse sapje bij de haar. 

 

Er is een luide knal die door het hele huis te horen is. Berti zit de tenniswedstrijd te kijken en hoort ineens een harde knal “boemmmmmmm”. Ze denkt gelijk: “Waar is Frans mee bezig, wat heeft hij nou weer gedaan?” Berti staat op en rent snel richting de kelder. In de tussentijd bij Frans is de hele kamer paarse en zijn haar staat recht overeind. Hij hoort Berti aan komen rennen. Hij denkt snel na en pakt de sleutel van zijn laboratorium en doet de deur op slot. Dan pakt hij een bezem en veegt alle rommel onder de tafel. Berti staat inmiddels voor de deur van het laboratorium. Ze bonkt op de deur en schreeuwt: "Frans, wat ben jij nou aan het doen!?" "Gaat het goed?!" Frans schreeuwt terug: “Ja, alles oke hier binnen!” Berti probeert de deur te openen maar die heeft Frans eerder op slot gedaan. “Waarom zit deze deur op slot?" vraagt Berti. Frans zegt: “Maakt niet uit, maak je maar geen zorgen, ik ben oké." Berti zegt: “Frans, doe niet zo gek, maak die deur nou open en laat mij je helpen!” "Ga maar lekker terug naar de woonkamer en ga die tenniswedstrijd kijken.” zegt Frans. Berti heeft er een hard hoofd in en gaat met veel tegenzin terug naar de woonkamer om de tenniswedstrijd te kijken. Frans maakt snel het laboratorium schoon en hangt zijn witte jas weer terug op de kapstok. In de tussentijd heeft Berti boerenkool gemaakt voor avondeten. Berti roept naar beneden: “Het eten is klaar!” Frans komt snel naar boven gelopen. En gaat aan tafel zitten. Berti draait zich om en ziet dat Frans helemaal paars is. Berti schrikt zich een hoedje. Ze vraagt aan Frans: “Wat is er gebeurd? Je bent helemaal paars.” Frans rent snel naar de spiegel en ziet dat hij helemaal onder zit. Hij loopt terug naar de tafel en zegt: “Ja, ik probeerde een van mijn haren met een paarse vloeistof te mengen en te zien wat er zou gebeuren. Berti zegt: "Nou, de volgende keer moet je echt beter oppassen." “Ja Ja!” zegt Frans geïrriteerd, maar hij was met zijn hoofd al bij zijn volgende experiment.

Ja, ik wil vrijblijvend een gratis proefles aanvragen!

E-mailadres *
Naam *
Voor wie zijn de Nederlandse lessen? *